Jaka jest śmiertelna pułapka w komunikacji kryzysowej? Kłamstwo? Nie.
Niewybaczalnym błędem jest uwierzenie we własne kłamstwa.
Klasyczny eksperyment psychologiczny sprzed ponad pół wieku pokazuje jak i dlaczego sami się okłamujemy. Zrozumienie mechanizmu samookłamywania rzuca światło na ciemny świat naszych wewnętrznych motywacji w komunikacji kryzysowej.
Eksperyment, o którym mówię, przeprowadzili w 1959 roku Leon Festinger i James Merrill Carlsmith na Uniwersytecie Stanforda.
Studentkom biorącym udział w eksperymencie płacono od 1 do 20 dolarów, żeby przekonały inne studentki, że bardzo nudne zadanie jest... ciekawe. Następnie pytano je jak bardzo nudne było to zadanie? Okazało się, że im mniejsza była zapłata, tym większa była satysfakcja z wykonywanego zadania. Dlaczego? Studentki, które dostały niską zapłatę musiały znaleźć wytłumaczenie dlaczego przekonały koleżanki, że zadanie jest ciekawe, kiedy w rzeczywistości było inaczej. Tak doszło do trwałej zmiany zdania.
To, czego doświadczyły studentki, pokazuje siłę wpływu dysonansu poznawczego.
Jak działa dysonans poznawczy
Psychologów społecznych badających dysonans interesuje jak i dlaczego podejmujemy takie, a nie inne decyzje i jak je motywujemy.
Teoria dysonansu wyjaśnia, że jesteśmy motywowani nie do tego, by mieć słuszność, lecz do tego, by wierzyć, że mamy słuszność. Dysonans wywołuje przykre uczucia – aby się ich pozbyć używamy mechanizmu zaprzeczenia i zaczynamy wierzyć we własne kłamstwa.
W dysonansie poznawczym idzie o napięcie wywołane niezgodnością poznawczą nie w sensie logicznym, ale psychologicznym – chodzi o twierdzenia lub elementy poznawcze, z których wynikają sprzeczne zachowania lub oceny.
Kiedy angażujemy się w działanie niezgodne z naszymi postawami i robimy to z własnej woli (lub takie mamy przekonanie) i nie możemy swego zachowania wyjaśnić czynnikami zewnętrznymi (na przykład, twarde polecenie służbowe, wysoka zapłata, katastrofa naturalna, itp.), nasze postawy zostają dopasowane do tych zachowań – zachowania nie da się już zmienić, więc modyfikujemy postawy.
Dysonans poznawczy mobilizuje organizm, motywuje do zachowań, których celem jest zmniejszenia napięcia i uczy reakcji na bodźce skojarzone z dysonansem.
W przypadku przypomnianego eksperymentu: każda studentka myślała, że zlecone zadanie jest nudne. Ale z drugiej strony dlaczego ma okłamywać innych? Jak pogodzić swoją ocenę uczciwej osoby z okłamywaniem niewinnych ludzi? Pieniądze nie uciszą sumienia – nie są złe, ale nie są też rewelacyjne.
Mózg rozwiązuje ten dylemat prostym zabiegiem: zadanie nie było nudne, ale przeciwnie – naprawdę ciekawe.
Piękna teoria
Po eksperymencie Leona Festingera i Jamesa Merrilla Carlsmith'a przeprowadzono jeszcze wiele innych badań nad dysonansem poznawczym.
Oto trzy przykłady z klasycznej książki Mortona Hunta "The Story of Psychology":
1. Im trudniejsze jest wejście do grupy, tym wyżej ceni się jej członkostwo. Aby pogodzić dysonans z przeszkodami jakie należało pokonać, żeby wejść do ekskluzywnej grupy i rzeczywistym doświadczeniem (taki sobie ten klub), przekonujemy siebie, że klub jest faktycznie... fantastyczny.
2. Ludzie interpretują identyczne informacje zgodnie ze swoim widzeniem świata. Kiedy podejmujemy decyzję w spornej kwestii, chętnie pomijamy elementy, które nie pasują do naszej teorii i skupiamy się na tym co ją umacnia.
3. Ludzie szybko podporządkowują swoje wartości aktualnemu zachowaniu, nawet jeśli jest zgoła niemoralne. Ci, którzy okradają swego pracodawcę powiedzą: "Każdy tak robi." (inaczej nie mieliby wytłumaczenia) lub: "Mało zarabiam, więc należy mi się coś ekstra na boku."
Konkluzja
Kiedy się nad tym głębiej zastanowisz, zobaczysz jak długa jest lista sytuacji, w których ludzie rozwiązują przez racjonalizację konflikt wywołany dysonansem poznawczym.
Jeżeli potrafisz być wobec siebie szczery, na pewno możesz podać przykłady z własnego życia. Ja potrafię.
Uświadomienie sobie tego pomoże uniknąć najbardziej niebezpiecznych konsekwencji dysonansu poznawczego w komunikacji kryzysowej: uwierzenia we własne kłamstwa.
Szkolenia kryzysowe, symulacje kryzysowe i plany kryzysowe, bo licho nie śpi... Tel. 22 379 63 40.
Strona główna » Wszystkie wpisy
wtorek, 5 lipca 2011
Śmiertelna pułapka w komunikacji kryzysowej
Autor:
Bogusław Feliszek
o
06:00:00
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Brak komentarzy:
Kategorie:
dysonans poznawczy,
kłamstwo,
komunikacja
Ekspert zarządzania komunikacją kryzysową, konsultant public relations, trener medialny. Autor ponad 1,700 artykułów o PR, zarządzaniu ryzykiem i kryzysem, strategicznej komunikacji kryzysowej, komunikacji online, relacjach z mediami, wystąpieniach publicznych i pisaniu informacji prasowych. Nie lubi miejsca w samolocie daleko od wyjścia. Ulubiona książka: właśnie ją czyta :-)
wtorek, 28 czerwca 2011
Niebezpieczny czynnik "NAJ" w sytuacji kryzysowej
Najbardziej tragiczny wypadek na drogach w tym roku. Najgroźniejszy atak terrorystów. Najgorszy mecz piłkarzy.
Forma najwyższa przymiotników – na przykład, największy, najmniejszy, najdroższy, najtańszy, najgorszy, najlepszy – jest często używana przez media do skrótowego przedstawienia sytuacji, wydarzenia lub firmy. Dziennikarze chętnie używają tej formy w relacjach z kryzysów.
Jeżeli wydarzenie jest wyjątkowe (na przykład, największe, najgorsze, najstarsze) i dotyczy wielu ludzi, najprawdopodobniej trafi na pierwsze strony gazet i czołówki radiowych i telewizyjnych dzienników. Tak było z trzęsieniem ziemi na Haiti, erupcjami wulkanów Eyjafjallajokull i Grimsvotn na Islandii, tsunami i trzęsieniem ziemi w Japonii.
Pamiętaj o efekcie czynnika "NAJ" opracowując pierwszy komunikat dla mediów po wypadku i analizując co zaniepokojeni ludzie będą mówić o Twojej firmie.
Być może zechcesz wykorzystać czynnik "NAJ" do przedstawienia tragicznego wypadku w odpowiednim kontekście. Na przykład: "To pierwszy taki wypadek w naszej 100-letniej historii."
Pomyśl jakie wątki i opowieści pojawią się w mediach o Tobie, produkcie, firmie, branży, kraju po wybuchu kryzysu. Jakie czynniki "NAJ" już są dostępne "w druku"? Dziennikarze i internauci szybko odnajdą je przez Google, przekażą znajomym, skomentują na blogach i forach dyskusyjnych. Dostaniesz łatkę najgorszego czy najlepszego?
A może będą Cię chwalić za najszybszą reakcję? Albo za najbardziej bohaterskich pracowników i ich heroiczne wyczyny w ratowaniu firmy zanim media znajdą kolejne NAJWIĘKSZE, NAJLEPSZE i NAJBARDZIEJ GORĄCE tematy?
Więcej przykładów?
1. "Oto NAJdroższy hipermarket w Polsce."
2. "Wybieramy NAJbrzydszy polski dworzec."
3. "Tak skończył się NAJgorszy występ Radwańskiej w Wimbledonie, turnieju do wczoraj uchodzącego za jej znak firmowy."
Z jakimi czynnikami "NAJ" chcesz być kojarzony po wybuchu kryzysu? Jeśli masz najlepszy zespół zarządzania kryzysem, najlepszy plan komunikacji kryzysowej, najlepszego rzecznika prasowego, powiedz o tym, na przykład napisz na Twitterze i Facebooku.
Czynnik "NAJ" – w pozytywnym lub negatywnym kontekście – zawsze pojawi się w medialnych relacjach o kryzysowym zdarzeniu.
Forma najwyższa przymiotników – na przykład, największy, najmniejszy, najdroższy, najtańszy, najgorszy, najlepszy – jest często używana przez media do skrótowego przedstawienia sytuacji, wydarzenia lub firmy. Dziennikarze chętnie używają tej formy w relacjach z kryzysów.
Jeżeli wydarzenie jest wyjątkowe (na przykład, największe, najgorsze, najstarsze) i dotyczy wielu ludzi, najprawdopodobniej trafi na pierwsze strony gazet i czołówki radiowych i telewizyjnych dzienników. Tak było z trzęsieniem ziemi na Haiti, erupcjami wulkanów Eyjafjallajokull i Grimsvotn na Islandii, tsunami i trzęsieniem ziemi w Japonii.
Pamiętaj o efekcie czynnika "NAJ" opracowując pierwszy komunikat dla mediów po wypadku i analizując co zaniepokojeni ludzie będą mówić o Twojej firmie.
Być może zechcesz wykorzystać czynnik "NAJ" do przedstawienia tragicznego wypadku w odpowiednim kontekście. Na przykład: "To pierwszy taki wypadek w naszej 100-letniej historii."
Pomyśl jakie wątki i opowieści pojawią się w mediach o Tobie, produkcie, firmie, branży, kraju po wybuchu kryzysu. Jakie czynniki "NAJ" już są dostępne "w druku"? Dziennikarze i internauci szybko odnajdą je przez Google, przekażą znajomym, skomentują na blogach i forach dyskusyjnych. Dostaniesz łatkę najgorszego czy najlepszego?
A może będą Cię chwalić za najszybszą reakcję? Albo za najbardziej bohaterskich pracowników i ich heroiczne wyczyny w ratowaniu firmy zanim media znajdą kolejne NAJWIĘKSZE, NAJLEPSZE i NAJBARDZIEJ GORĄCE tematy?
Więcej przykładów?
1. "Oto NAJdroższy hipermarket w Polsce."
2. "Wybieramy NAJbrzydszy polski dworzec."
3. "Tak skończył się NAJgorszy występ Radwańskiej w Wimbledonie, turnieju do wczoraj uchodzącego za jej znak firmowy."
Z jakimi czynnikami "NAJ" chcesz być kojarzony po wybuchu kryzysu? Jeśli masz najlepszy zespół zarządzania kryzysem, najlepszy plan komunikacji kryzysowej, najlepszego rzecznika prasowego, powiedz o tym, na przykład napisz na Twitterze i Facebooku.
Czynnik "NAJ" – w pozytywnym lub negatywnym kontekście – zawsze pojawi się w medialnych relacjach o kryzysowym zdarzeniu.
Autor:
Bogusław Feliszek
o
06:00:00
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Brak komentarzy:
Kategorie:
komunikacja,
kryzys,
prewencja
Ekspert zarządzania komunikacją kryzysową, konsultant public relations, trener medialny. Autor ponad 1,700 artykułów o PR, zarządzaniu ryzykiem i kryzysem, strategicznej komunikacji kryzysowej, komunikacji online, relacjach z mediami, wystąpieniach publicznych i pisaniu informacji prasowych. Nie lubi miejsca w samolocie daleko od wyjścia. Ulubiona książka: właśnie ją czyta :-)
sobota, 25 czerwca 2011
Kim jest interesariusz?
Większość ludzi, którzy uważają, że znają się na PR powie, że interesariuszem jest osoba lub grupa zainteresowana organizacją. To nie jest dobra odpowiedź.
Szersza i bliższa prawdy definicja mówi, że interesariuszem jest każda osoba lub grupa, która może wpływać na osiągnięcie celów przez organizację lub od realizacji tych celów jest uzależniona.
Jednakże, także ta definicja nie jest wystarczająca.
Aby w pełni opisać interesariusza, trzeba określić jakie GRUPY INTERESÓW bierzemy pod uwagę - prawne, moralne, własnościowe.
Interesariuszy można podzielić na trzy grupy:
1. tych, którzy odczuwają skutki konkretnego problemu, wydarzenia lub projektu,
2. tych, którzy przedstawiają stanowisko i dysponują informacjami, wiedzą i środkami dotyczącymi konkretnego problemu, wydarzenia lub projektu,
3. tych, którzy mają jakiś wpływ na rozwój wypadków i wynik końcowy.
Jeszcze głębszy podział uwzględnia grupy społeczne i niespołeczne.
Interesariuszami są:
1. ci, na których interesy wpływa konkretna sprawa lub których aktywność decyduje o rozwoju wydarzeń,
2. ci, którzy dysponują informacjami, wiedzą ekspercką i zasobami potrzebnymi do sformułowania strategii i jej wdrożenia,
3. ci, którzy kontrolują proces i narzędzia wdrożenia (kapitał, prawo, własność).
Zarządzanie interesariuszami
Reputacja organizacji zależy od tego jak jej działalność jest postrzegana i oceniana przez interesariuszy.
Zarządzanie interesariuszami dotyczy opracowania i stosowania procesów i procedur (na przykład, proces podejmowania decyzji), które uwzględniają cele i interesy wszystkich ważnych interesariuszy. Na przykład, jeżeli zatrudniasz pracowników na wózkach inwalidzkich, musisz mieć podjazdy i windy ułatwiające im poruszanie się po firmie.
Oto typowe pytania dotyczące zarządzania interesariuszami i reputacją firmy:
1. Kim są Twoi interesariusze?
2. Jakie są ich interesy?
3. Jakie to stawia przed Tobą wyzwania i jakie stwarza szanse?
4. Jakie są ekonomiczne, prawne, etyczne i społeczne obowiązki Twojej organizacji wobec różnych interesariuszy?
5. Jakie strategie i działania należy zastosować w zarządzaniu wyzwaniami i szansami?
6. Czy masz system zarządzania relacjami z interesariuszami? Jak mierzysz rezultaty?
7. Jak szybko w sytuacji kryzysowej możesz przekazywać interesariuszom aktualne informacje?
8. Czy znasz i stosujesz różne metody współpracy z interesariuszami?
9. Czy wiesz ile pieniędzy wydajesz na każda grupę interesariuszy i jaki masz z tego zysk?
10. Czy opracowałeś reguły i zasady budowania reputacji wśród konkretnych grup interesariuszy?
Konkluzja
Najważniejsze jest uświadomienie sobie, że interesariusze nie są stali – mogą zmieniać lub modyfikować swoje stanowiska i interesy, czasem nawet w ciągu 24 godzin.
Zawsze powtarzam moim klientom, że żyjemy w świecie, w którym klienci i różne lokalne społeczności są bardziej AKTYWNE, lepiej POINFORMOWANE i bardziej WYRAFINOWANE niż kiedykolwiek.
Czy znasz swoich interesariuszy? Wszystkich? Którzy są najbardziej wpływowi? Napisz o tym w komentarzu.
Szersza i bliższa prawdy definicja mówi, że interesariuszem jest każda osoba lub grupa, która może wpływać na osiągnięcie celów przez organizację lub od realizacji tych celów jest uzależniona.
Jednakże, także ta definicja nie jest wystarczająca.
Aby w pełni opisać interesariusza, trzeba określić jakie GRUPY INTERESÓW bierzemy pod uwagę - prawne, moralne, własnościowe.
Interesariuszy można podzielić na trzy grupy:
1. tych, którzy odczuwają skutki konkretnego problemu, wydarzenia lub projektu,
2. tych, którzy przedstawiają stanowisko i dysponują informacjami, wiedzą i środkami dotyczącymi konkretnego problemu, wydarzenia lub projektu,
3. tych, którzy mają jakiś wpływ na rozwój wypadków i wynik końcowy.
Jeszcze głębszy podział uwzględnia grupy społeczne i niespołeczne.
Interesariuszami są:
1. ci, na których interesy wpływa konkretna sprawa lub których aktywność decyduje o rozwoju wydarzeń,
2. ci, którzy dysponują informacjami, wiedzą ekspercką i zasobami potrzebnymi do sformułowania strategii i jej wdrożenia,
3. ci, którzy kontrolują proces i narzędzia wdrożenia (kapitał, prawo, własność).
Zarządzanie interesariuszami
Reputacja organizacji zależy od tego jak jej działalność jest postrzegana i oceniana przez interesariuszy.
Zarządzanie interesariuszami dotyczy opracowania i stosowania procesów i procedur (na przykład, proces podejmowania decyzji), które uwzględniają cele i interesy wszystkich ważnych interesariuszy. Na przykład, jeżeli zatrudniasz pracowników na wózkach inwalidzkich, musisz mieć podjazdy i windy ułatwiające im poruszanie się po firmie.
Oto typowe pytania dotyczące zarządzania interesariuszami i reputacją firmy:
1. Kim są Twoi interesariusze?
2. Jakie są ich interesy?
3. Jakie to stawia przed Tobą wyzwania i jakie stwarza szanse?
4. Jakie są ekonomiczne, prawne, etyczne i społeczne obowiązki Twojej organizacji wobec różnych interesariuszy?
5. Jakie strategie i działania należy zastosować w zarządzaniu wyzwaniami i szansami?
6. Czy masz system zarządzania relacjami z interesariuszami? Jak mierzysz rezultaty?
7. Jak szybko w sytuacji kryzysowej możesz przekazywać interesariuszom aktualne informacje?
8. Czy znasz i stosujesz różne metody współpracy z interesariuszami?
9. Czy wiesz ile pieniędzy wydajesz na każda grupę interesariuszy i jaki masz z tego zysk?
10. Czy opracowałeś reguły i zasady budowania reputacji wśród konkretnych grup interesariuszy?
Konkluzja
Najważniejsze jest uświadomienie sobie, że interesariusze nie są stali – mogą zmieniać lub modyfikować swoje stanowiska i interesy, czasem nawet w ciągu 24 godzin.
Zawsze powtarzam moim klientom, że żyjemy w świecie, w którym klienci i różne lokalne społeczności są bardziej AKTYWNE, lepiej POINFORMOWANE i bardziej WYRAFINOWANE niż kiedykolwiek.
Czy znasz swoich interesariuszy? Wszystkich? Którzy są najbardziej wpływowi? Napisz o tym w komentarzu.
Autor:
Bogusław Feliszek
o
06:00:00
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Brak komentarzy:
Kategorie:
interesariusz,
komunikacja,
PR
Ekspert zarządzania komunikacją kryzysową, konsultant public relations, trener medialny. Autor ponad 1,700 artykułów o PR, zarządzaniu ryzykiem i kryzysem, strategicznej komunikacji kryzysowej, komunikacji online, relacjach z mediami, wystąpieniach publicznych i pisaniu informacji prasowych. Nie lubi miejsca w samolocie daleko od wyjścia. Ulubiona książka: właśnie ją czyta :-)
Subskrybuj:
Posty (Atom)


